مقايسه سرورهای لينوکس و ويندوز

در صورت استفاده از زبانهای برنامه نویسی وب وابسته به  Server Side Scripting مثل php, coldfusion, jsp, cgi (c, perl, python, tcl, ...), asp, asp.net  اولين مطلب مهم این است که سرورهای لينوکس asp و asp.net را که جزو فناوریهای مایکروسافت هستند پشتیبانی نمی‌کنند. البته برای پشتیبانی از asp در لينوکس اقداماتی انجام شده ولی فعلا بيشتر در حد پروژه های در دست اجرا میباشد. پس اگر می‌خواهيد سايتی با اين دو تکنولوژی راه‌اندازی کنيد، اصولا بی معنی است که بخواهيد لينوکس و ويندوز را با هم مقايسه کنيد چون حتما بايد وب سرور شما ويندوز باشد. در مورد بقيه موارد گفته شده می‌ توان گفت که هر دو سرور لینوکس و ویندوز از پشتیبانی خوبی در این زمینه برخوردارند . اگر بخواهیم با يک مقايسه کلی بگوئیم که از بين ويندوز و لينوکس کدامیک کارائیperformance   بهتری برای هر يک اين زبان‌ها دارند،‌ باید اذعان کرد که لينوکس در این زمینه بهتر عمل می‌کند.

نکته مهم دیگر اين است که اگر cgi را به‌صورت کامپايل شده استفاده می‌کنيد، اصولا نمی‌توانيد از cgi يی که برای لينوکس کمپایل شده در ويندوز استفاده کنيد و یا بلعکس. ولی در ساير موارد میتوان از يک کد هم در سرورهای ويندوز و هم لينوکس استفاده نمود.

در یک جمع بندی کلی بايد بگویم که اگر asp , asp.net استفاده می‌کنيد، فقط میتوانید سرور ويندوز را انتخاب کنيد،ولی در ساير موارد لينوکس گزینه بهتر خواهد بود .
در خصوص پايگاه‌های داده  و بانکهای اطلاعاتی بايدگفت که بجز بانکهای اطلاعاتی  accessSQL server   مختص سرورهای ويندوز، و  MySQL  مخصوص سرورهای لينوکس میباشند. بهترين و موفق‌ترين پايگاه داده بدون شک محصولات شرکت Oracle است که به دليل قيمت بالا فقط در سايت‌ها و سرورهايی استفاده ميشود که نياز به دیتابیس هائی با کارائی و حجم بسیار بالا وجود داردو در مورد وب سایتهای معمولی یا متوسط بدلیل گرانی بیش از حد قابل استفاده نخواهد بود . البته ناگفته پیداست که SQL Server فقط در سرورهای ويندوز قابل استفاده ميباشد و بقيه database ها معمولا در هر دو نوع سرور لینوکس و ویندوز قابل استفاده هستند .

که خیلی ساده و کم اهمیت هستند و فقط مختص سیستم عامل ویندوز میباشند مابقی تکنولوژیهای رایج در ایجاد و مدیریت پايگاههای داده معمول شامل

مباحث پیشرفته در خصوص کارائی و  مقايسه MySQL با SQL-Server  نیاز به کار کارشناسی زیادی دارد ولی در مجموع در هر دو نوع سرور لینوکس و ویندوز بانکهای اطلاعاتی مورد بررسی دارای کارائی مشابهی میباشند .

نکته مهمی که همیشه ذهن انسان را بخود مشغول میکند این است که کدام يک از ايندو سرور امنيت بيشتری دارند . در این زمینه با مراجعه به آمارهای رسمی منتشر شده در سایتهای امنیتی مهم برتری کلی مسلما با لينوکس خواهد بود.

 يکی از دلايل ضعف ويندوز يکپارچه‌تر بودن اين سيستم‌عامل نسبت به لينوکس و open source نبودن این سیستم عامل میباشد. و یک نکته بسیار ظریف در این زمینه این است که وقتی يک مشکل امنیتی یا به اصطلاح باگBUG در ويندوز کشف ميشود معمولا کاربران و مدیران سرور بايد مدتی منتظر بمانند تا  service pack يا patch برای این ضعف امنیتی از طرف مايکروسافت ارائه شود (چون کارشناسان نمی توانند خودشان مشکل را حل کنند) و اين موضوع یک محدوده زمانی مناسب برای هکرها بوجود می آورد تا ازنقطه ضعفهای کشف شده کمال استفاده را برده و یک  سرور را هر طوریکه بخواهند مورد تاخت و تاز و هجوم خود قرار دهند . ولی در سيستم‌عامل‌های Open-Source مثل لينوکس در صورت داشتن دانش کافی با کمی تغيير در کد ها ی منبع سیستم عامل و کامپایل کردن مجدد آن معمولا میتوان مشکل را حل کرد .

اما دليل اصلی ضعف امنيتی ويندوز اين است که اصولا سرورهای ويندوز از نظر ضعف امنيتی بيشتر مورد توجه هکرها و نفوذگرهای شبکه قرار می‌گيرند و نتيجه‌ این امر ايناست  که گاهی نقطه ضعفها و حفره‌هايی در ويندوز پيدا ميشود که حتی مدیران مایکروسافت را هم به تعجب وا میدارد . و ما را برآن می دارد که فکر کنیم براستی برنامه‌نويسان مايکروسافت تا جه حد باهوشند و موقع کد نوشتن چقدر دقت می‌کنند !!!!!!

اصولا برای هر نسخه منتشر شده ويندوز معمولا حداقل يک باگ پیدا میشود که معمولا باآن میتوان به سیستم نفوذ کرد و به منابع آن دست‌يافت و اين باعث شده  که مايکروسافت هم گاهی يک سری از نسخه‌های ويندوز را به صورت رسمی از رده خارج کند (مثلا ويندوز nt 4.0 که نسخه قبل از ويندوز ۲۰۰۰ بوده و ‌ عملا دیگر برای آن service pack  ارائه نمی‌شود و اصولا اگر سروری از نسخه ۴.۰ ویندوز ان تی NT4.0  استفاده کند قطعا به راحتی قابل نفوذ خواهد بود .

 مشکلات امنيتی لينوکس معمولا از اسکريپت‌هائی ناشی ميشود که به صورت پيش‌فرض توسط خيلی از سرور‌ها نصب میشوند . البته این مشکلات را میتوان براحتی و با disable کردن یا uninstall نمودن برنامه های غیر ضروری از روی سرور یا نصب آخرین ورژن برنامه ها حل نمود .

در حال حاضر برای داشتن سايت به نسبت امن‌تر در ايران، انتخاب قطعی لينوکس خواهد بود.  زیرا علاوه برامنیت مسئله قیمت خدمات هوستینگ بسیار حائز اهمیت است و گهگاه قيمت سرورهای لينوکس گاه بمیزان 100 درصد يا بيشتر، پايين‌تر از سرورهای ويندوز میباشد .

یادته!!!

مقدمه ای بر شبکه خصوصی مجازی (VPN)

شبکه خصوصی مجازی یا Virtual Private Network که به اختصار VPN نامیده می شود، امکانی است برای انتقال ترافیک خصوصی بر روی شبکه عمومی. معمولا  از VPN برای اتصال دو شبکه خصوصی از طریق یک شبکه عمومی مانند اینترنت استفاده می شود.منظور از یک شبکه خصوصی شبکه ای است که بطور آزاد در اختیار و دسترس عموم نیست. VPN به این دلیل مجازی نامیده می شود که از نظر دو شبکه خصوصی ، ارتباط از طریق یک ارتباط و شبکه خصوصی بین آنها برقرار است اما در واقع شبکه عمومی این کار را انجام می دهد. پیاده سازی VPN معمولا اتصال دو یا چند شبکه خصوصی از طریق یک تونل رمزشده انجام می شود. در واقع به این وسیله اطلاعات در حال تبادل بر روی شبکه عمومی از دید سایر کاربران محفوظ می ماند. VPN را می توان بسته به شیوه پیاده سازی و اهداف پیاده سازی آن به انواع مختلفی تقسیم کرد. 

 دسته بندی VPN براساس رمزنگاری

 VPN را می توان با توجه به استفاده یا عدم استفاده از رمزنگاری به دو گروه اصلی تقسیم کرد:

1-       VPNرمزشده : VPN های رمز شده از انواع مکانیزمهای رمزنگاری برای انتقال امن اطلاعات بر روی شبکه عمومی استفاده می کنند. یک نمونه خوب از این VPN ها ، شبکه های خصوصی مجازی اجرا شده به کمک IPSec  هستند.

2-       VPN رمزنشده : این نوع از VPN برای اتصال دو یا چند شبکه خصوصی با هدف استفاده از منابع شبکه یکدیگر ایجاد می شود. اما امنیت اطلاعات در حال تبادل حائز اهمیت نیست یا این که این امنیت با روش دیگری غیر از رمزنگاری تامین می شود. یکی از این روشها تفکیک مسیریابی است. منظور از تفکیک مسیریابی آن است که تنها اطلاعات در حال تبادل بین دو شبکه خصوصی به هر یک از آنها مسیر دهی می شوند. (MPLS VPN) در این مواقع می توان در لایه های بالاتر از رمزنگاری مانند SSL استفاده کرد.

هر دو روش ذکر شده می توانند با توجه به سیاست امنیتی مورد نظر ، امنیت مناسبی را برای مجموعه به ارمغان بیاورند، اما معمولا VPN های رمز شده برای ایجاد VPN امن به کار        می روند. سایر انواع VPN مانند MPLS VPN بستگی به امنیت و جامعیت عملیات مسیریابی دارند.

 دسته بندی VPN براساس لایه پیاده سازی

VPN بر اساس لایه مدل OSI که در آن پیاده سازی شده اند نیز قابل دسته بندی هستند. این موضوع از اهمیت خاصی برخوردار است. برای مثال در VPN های رمز شده ، لایه ای که در آن رمزنگاری انجام می شود در حجم ترافیک رمز شده تاثیر دارد. همچنین سطح شفافیت VPN برای کاربران آن نیز با توجه به لایه پیاده سازی مطرح می شود.

1-       VPN لایه پیوند داده : با استفاده از VPN های لایه پیوند داده می توان دو شبکه خصوصی را در لایه 2 مدل OSI با استفاده از پروتکلهایی مانند ATM یا Frame Relay به هم متصل کرد.با وجودی که این مکانیزم راه حل مناسبی به نظر می رسد اما معمولا روش ارزنی نیست چون نیاز به یک مسیر اختصاصی لایه 2 دارد. پروتکلهای Frame Relay و ATM مکانیزمهای رمزنگاری را تامین نمی کنند. آنها فقط به ترافیک اجازه می دهند تا بسته به آن که به کدام اتصال لایه 2 تعلق دارد ، تفکیک شود. بنابراین اگر به امنیت بیشتری نیاز دارید باید مکانیزمهای رمزنگاری مناسبی را به کار بگیرید.

2-       VPN لایه شبکه : این سری از VPN ها با استفاده از tunneling لایه 3 و/یا تکنیکهای رمزنگاری استفاده می کنند. برای مثال می توان به IPSec Tunneling و پروتکل رمزنگاری برای ایجاد VPN اشاره کرد.مثالهای دیگر پروتکلهای GRE و L2TP هستند. جالب است اشاره کنیم که L2TP در ترافیک لایه 2 تونل می زند اما از لایه 3 برای این کار استفاده می کند. بنابراین در VPN های لایه شبکه قرار می گیرد. این لایه برای انجام رمزنگاری نیز بسیار مناسب است. در بخشهای بعدی این گزارش به این سری از VPN ها به طور مشروح خواهیم پرداخت.

3-       VPN لایه کاربرد : این VPN ها برای کار با برنامه های کاربردی خاص ایجاد شده اند. VPN های مبتنی بر SSL از مثالهای خوب برای این نوع از VPN هستند. SSL رمزنگاری را بین مرورگر وب و سروری که SSL را اجرا می کند، تامین          می کند.SSH  مثال دیگری برای این نوع از VPN ها است.SSH به عنوان یک مکانیزم امن و رمز شده برای login به اجزای مختلف شبکه شناخته می شود. مشکل VPNها در این لایه آن است که هرچه خدمات و برنامه های جدیدی اضافه می شوند ، پشتیبانی آنها در VPN نیز باید اضافه شود.

 دسته بندی VPN براساس کارکرد تجاری

VPN را برای رسیدن به اهداف تجاری خاصی ایجاد می شوند. این اهداف تجاری تقسیم بندی جدیدی را برای VPN بنا می کنند .

1-       VPN اینترانتی : این سری از VPN ها دو یا چند شبکه خصوصی را در درون یک سازمان به هم متصل می کنند. این نوع از VPN زمانی معنا می کند که می خواهیم شعب یا دفاتر یک سازمان در نقاط دوردست را به مرکز آن متصل کنیم و یک شبکه امن بین آنها برقرار کنیم.

VPN اکسترانتی : این سری از VPN ها برای اتصال دو یا چند شبکه خصوصی از دو یا چند سازمان به کار می روند. از این نوع VPN معمولا برای سناریوهای B2B که در آن دو شرکت می خواهند به ارتباطات تجاری با یکدیگر بپردازند، استفاده می شود.

كارت شبكه يا LAN Card

كامپيوترها جهت اتصال به هم و استفاده از برنامه هاى هم و اشتراك برنامه ها از نظر سخت افزارى احتياج به كارت شبكه يا LAN Card دارند. كه بطور معمول در بازاردو نوع کارت معمول می باشد. يک قسم آنها کارتهاِی 10 در 10 بوده و قسم ديگر کارتهای 10 در 100 ميباشند. جهت كنترل اتصال درست كارت شبكه به كامپيوتر مىتوانيد روى آيكون MyComputer كليك راست نموده و ازقسمت Properties پوشه Device manager را انتخاب نماييد. در بين ابزارهاى نصب شده طبق شكل بايد در قسمت Network adapters ،نام ومشخصات كارت شبكه شما وجود داشته باشد.
اگر در اين بخش علامت سوال يا تعجب به شكل زرد رنگ وجود داشته باشد نشان مىدهد كه راه انداز (Driver ) كارت شبكه شما ناقص بوده و درست نصب نشده است و بايستى طبق روشهاى Hardware settings آنرا برداشته(Remove) و با Refresh ، يا از قسمت Add new hardware در بخش كنترل پنل ( Control panel ) درايور يا راه انداز مناسب و صحيح آنرا نصب نماييد. (براى مشاهده جزئييات نصب يك سخت افزار در صورت لزوم به جزوه آموزش نصب و راه اندازى ويندوز و تنظيمات كامپيوتر از همين سرى جزوات مراجعه نماييد.)
توجه نماييد كه بعد از نصب كارت شبكه، آيكون Network Neighborhood در روى ميز كار (Desktop ) مشاهده خواهد شد كه بعدا" به توضيح تنظيم آن خواهيم پرداخت.

از آنجاييکه ما معمولا" دو نوع شبکه BNC و HUB را مورد استفاده قرار می دهيم بر روی اکثر کارتها جهت اتصال هر دو نوع رابط وجود دارد.